در باره برخي از انواع موسيقي مانند موسيقي كلاسيك، بهنظر ميرسد برخي از بزرگان، با اعتماد به گفته بعضي از متخصصّان اعصاب و روان، گمان كردهاند كه چون اين نوع از موسيقي در درمان پارهاي از بيماريهاي رواني و آرامش اعصاب مؤثر است لذا آنرا جايز دانستهاند.[1] ليكن بايد توجه داشت كه نظرات كارشناسان رواندرماني در خصوص موسيقي كلاسيك بسيار متفاوت است تا جايي كه حتي برخي، همين نوع از موسيقي را عامل بروز و تشديد بيماريهاي رواني دانستهاند. چنانكه دكتر «اصغر رحيمي» ـ طبيب بيماريهاي روان و اعصاب ـ يكي از علل بيماريهاي رواني را در استفادة از موسيقي كلاسيك ميداند.[2]
دكتر «ميرسپاسي» كه از صاحبنظران معروف روانپزشكي بودند ميگفت:
تسكين اضطرابات رواني و مداواي بيماريهاي رواني بوسيلة موسيقي از ديدگاه علمي ثابت نشده است.[3]
البته بهفرض كه روزي ثابت شود بعضي از اضطرابها و بيماريهاي رواني بوسيلة موسيقي تسكين مييابد، تازه اين يك نوع موزيك علمي و طبي ناميده ميشود و نبايد آن موزيك علمي و طبي را كه در تحت نظر روانپزشكان و روانكاوان قرار دارد و تنها براي بيماران اجرا ميشود را با ساير موسيقيهاي مبتذل و هيجانانگيز در يك رديف قرار داد.
ناگفته نماند كه تحقيقات كارشناسان شوراي ملّي تجسّسات كانادا نشان داده است كه صداي موسيقي و لو هر اندازه هم ضعيف باشد آشفتگي فوقالعاده شديدی در كار مغز ايجاد ميكند.[4]
[1] - ر.ک: منيةالسّائل، ص178، آيتالله خوئي، چاپ سوم.
[2] - تأثير موسيقي بر روان و اعصاب، ص21-20.
[3] - موسيقي از ديدگاه فلسفي و رواني، ص107، علامه محمدتقي جعفري.
[4] - تأثير موسيقي بر روان و اعصاب، ص62.
