عفت در رفتار (3) | پرهیز از نشست و برخاست تحریک زا
بحث عفت در رفتار و نشست و برخاست، به ویژه برای بانوان به اندازه ای اهمیت دارد که حتی در هنگام نماز، آدابِ خاصی را به خود اختصاص داده است؛ مثلاً شایسته است زن، به هنگام رکوع کاملا خم نشود بلکه دست هایش را بالای زانوان بگذارد تا برآمدگی نشیمنگاه آشکار نگردد؛ و هرگاه خواست به سجده رود ابتدا بنشیند و بعد به سجده رود؛ و به هنگام برخاستن، راست برخیزد بدون آنکه خم شود و نشیمن گاهش نمایان گردد.[1]
البته فاش روشن است که پایبندی به این آداب در نماز، تمرینی است مستمر برای رعایت عفت در رفتار و نشست و برخاست در سایر اوقات، چرا که وقتی رعایت این نکات در نماز سزاوار باشد شکی نیست که رعایت آن در مکان های عمومی سزاوارتر بوده و شایسته است زنان به هنگام کفش به پا کردن و خم گشتن برای برداشتن چیزی و مانند اینها، پشت به مردان نکنند و موجبات تحریک را فراهم نیاورند.
از «اَسماء بِنت عُمیس» نقل شده که حضرت زهرا (سلام الله علیها) برای تشییع جنازه خود تابوت لبه دار را برگزیدند تا حتی پس از مرگ نیز نگاه نامحرمی به حجم بدن ایشان نیافتد و روح عفیفِ حضرتش را نیازارد![2]
[1] ـ من لایحضره الفقیه، ج1، ص144. باب: «أدب المرأة فی الصلاة».
[2] . بحارالانوار، ج43، ص189.
«عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: مَرِضَتْ فَاطِمَةُ مَرَضاً شَدِیداً فَقَالَتْ لِأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَیْسٍ أَ لَا تَرَیْنَ إِلَى مَا بَلَغْتُ فَلَا تَحْمِلِینِی عَلَى سَرِیرٍ ظَاهِرٍ فَقَالَتْ لَا لَعَمْرِی وَ لَکِنْ أَصْنَعُ نَعْشاً کَمَا رَأَیْتُ یُصْنَعُ بِالْحَبَشَةِ قَالَتْ فَأَرِینِیهِ فَأَرْسَلَتْ إِلَى جَرَائِدَ رَطْبَةٍ فَقُطِّعَتْ مِنَ الْأَسْوَاقِ ثُمَّ جَعَلَتْ عَلَى السَّرِیرِ نَعْشاً وَ هُوَ أَوَّلُ مَا کَانَ النَّعْشُ فَتَبَسَّمَتْ وَ مَا رُئِیَتْ مُتَبَسِّمَةً إِلَّا یَوْمَئِذ ...».
تهیه و تنظیم : کانون فرهنگی تبلیغی امین
حق نشر محفوظ / با ذکر منبع بلامانع
