1) تأمین امنیت مادر
مادر باید در دوران بارداری از امنیت کافی برخوردار باشد، تا سلامت و رشد جنین بهخوبی تأمین گردد. چراکه تأثیر امنیت جسمی و روانی مادر بر جنین، امری محسوس و غیر قابل تردید است و نیازی به بحث ندارد. برای تحقق این مهم لازم است تمامی عوامل استرسزا برطرف شود و هرگونه نگرانی حتیالمقدور کاهش یابد و همۀ برخوردها و رفتارها از جهت تأمین امنیت کنترل شود.
بیشک اگر امنیت مادر تأمین نشود جنین آسیب میبیند و سلامتیاش را از دست میدهد و ممکن است پس از تولد و در دوران کودکی و نوجوانی، سلامت جنسی او را تحت تأثیر قرار دهد.
2) وضو به هنگام آمیزش
در احادیث اسلامی آمده است که آمیزش با همسر در دوران بارداری، میبایست همراه با طهارت و وضو باشد چه اینکه در غیر اینصورت اگر فرزند به دنیا بیاید کوردل و بخیل میگردد.
« يَا عَلِيُّ إِذَا حَمَلَتِ امْرَأَتُكَ فَلَا تُجَامِعْهَا إِلَّا وَ أَنْتَ عَلَى وُضُوءٍ فَإِنَّهُ إِنْ قُضِيَ بَيْنَكُمَا وَلَدٌ يَكُونُ أَعْمَى الْقَلْبِ بَخِيلَ الْيَد.»[1]
البته شکی نیست که فرزندِ کوردل، از نور ایمان و تقوا کمبهره است و در نتیجه ارتکاب انحرافات اخلاقی برایش آسانتر میباشد. و بهعکس رعایت نکات و دستورات دینی در آداب همبستری، اغلب در میزان تقوای فرزند نیز مؤثر است.
بنابراین هر اندازه پدر و مادر، احکام و آداب همبستری را رعایت کنند به همان اندازه، در پرورش جسمی و روانی و روحی فرزند موفقتر خواهند بود و از جمله در تربیت جنسی صحیح فرزند.
ناگفته نماند آمیزش با زنِ باردار در برخی اوقات (بهویژه در ماه اول و ماههای آخر) زیانآور است و گاهی هم چنین نیست و این مستلزم آن استکه آدمی با مسائل و مباحثِ گوناگونِ آن آشنا گردد و حتی برای آنکه آمیزش به زنِ باردار و جنین او آسیب نرساند باید چگونگی آمیزش در این دوران را بیاموزد و کتابهایی را که در این خصوص نوشته شده مطالعه کند[2] و یا با پزشک متخصص مشورت نماید.
[1]. وسائل الشیعة، ج20، ص253، باب150، ح1، عن رسول الله (ص)
