پ) سلام‌دادن و خداحافظی‌نمودن

برخی از دستورالعمل‌های به ظاهر كوچك - مثل سلام‌كردن - گاهی بسیاری از مشكلات بزرگ را حلّ می‌كند و اختلافات و كینه‌ها را برطرف می‌سازد و مهر و محبت را برمی‌انگیزد و زندگی را صفا می‌بخشد.

آری سلام‌كردن به یكدیگر، ایجاد انس و اُلفت می‌كند، كینه‌ها و كدورت‌ها را می‌زداید، اخم پیشانی‌ها را باز می‌كند.

بنابراین زن و شوهری كه نیاز به انس و الفت بیشتری دارند، بایستی این دستورالعمل را بیشتر رعایت كنند. آن‌كه وارد منزل می‌شود بهتر است آغازگر سلام باشد و هرگاه كه از خواب بر می‌خیزند، در سلام‌كردن بر یكدیگر، سبقت بگیرند.

شایسته است، سلام با صدای بلند و واضح باشد، نه آهسته و نهان؛ زن و شوهر نباید این موضوع مهم را كوچك شمرند و بگویند: سلام‌كردن برای بیگانگان است نه زن و شوهر كه با هم یگانه و نزدیكند!

واعظی می‌گفت:

دوستی داشتم ثروتمند و مرفّه، روزی به من عرض كرد: نمی‌دانم چه سرّی در كار است، كه زندگی من و همسر و فرزندانم با وجود فراهم‌بودن همة رفاهیات و امكانات زندگی، روح و نشاط ندارد، در صورتی كه زندگی شما كه حتی یك دهم درآمد و رفاه ما را ندارد، پر از شور و عشق و شادی و نشاط است! شما از ما بیشتر می‌خندید، گونه‌های شما سرخ‌تر است و فرزندان شما بانشاط‌تر و دل‌زنده‌ترند!

به او گفتم شما با همسرت سلام و خداحافظی می‌كنی؟ گفت نه، گفتم مدتی این موضوع مهم اسلامی را آزمایش كن.

چندی بعد، تشكّركنان نزد من آمد و گفت: به راستی نصیحت تو معجزه كرد. یك سلام‌كردن كوچك و ناقابل، در خانواده ما روح و نشاط آورد! وقتی سلام نمی‌كردم، من در گوشه‌ای می‌نشستم و همسرم به كارهای خانه می‌پرداخت، ولی از هنگامی كه سلام می‌كنم، همسرم ناچار است جواب سلامم را بدهد. همین سلام و جواب سلام، اخم و گرفته‌رویی ما را به گشاده‌رویی و نشاط تبدیل كرد و ارتباطات كلامی ما را بهبود بخشید و غصّه‌ها و ناراحتی‌های محیط كار و خانه فراموش گشت.[1]

لازم به یادآوری است كه در زمان ما، مجذوب‌شدن برخی از اعضای خانواده به برنامه‌های صدا و سیما، رایانه، اینترنت، تلفن همراه، شبکه �های اجتماعی و ... یكی از آسیب‌های روابط خانوادگی به شمار می‌رود كه بایستی بدان توجه گردد و از آن پرهیز شود؛ زیرا هیچ كار مهمی، حتی عبادت‌های مستحبی، باارزش‌تر از ارتباطات كلامی میان اعضای خانواده نمی‌باشد. چه این‌كه براساس آموزه‌های دینی، نشستن صمیمی در كنار همسر [و گفتگوهای دوستانه] از اعتكاف در مسجد النبی(صلی الله علیه و آله) برتر است.[2]

ناگفته نماند كه خداحافظی هم مانند سلام‌كردن، ایجاد محبّت و الفت می‌كند، بذر دوستی و مودّت می‌كارد. شوهر با گفتن این جملة كوتاه، دیدگان همسرش را روشن و دلش را گرم نگه می‌دارد و سبب می‌شود تا زن كارهای خانه را با دلگرمی و شوق و رضایت انجام دهد، خانه را تمیزتر و غذا را لذیذتر سازد و به تربیت فرزندان بیشتر همت گمارد.

خداحافظی‌كردن بدن زن را سالم و روحش را شادمان و احساساتش را بیدار نگه می‌دارد.

آری برای این نعمت‌ها ارزشی نمی‌توان یافت. شور و شوق و نشاط و گشاده‌رویی بالاترین نعمت‌های الهی است كه شوهر با گفتن یك جمله كوتاه به همسرش هدیه می‌كند.[3]

به راستی اگر میان زن و شوهر این‌چنین انس و الفت و مهربانی برقرار باشد، آیا ممكن است یكی از آنان گرفتار محبت‌های نامشروع بیرون از خانه گردد و تن به گناه دهد؟!

البته لازم است توفیق سلام‌كردن و خداحافظی نمودن و زیرپا افكندن غرور و تكبر را از خداوند منّان درخواست كنیم؛ چراكه �لاحول و لاقوة الا بالله العلی العظیم�.

 

[1]. برگرفته از بهشت خانواده، ج1، ص20.

[2]. جُلوسُ المَرءِ عِندَ عِیالِه أحَبُّ إلی اللهِ تعالی من اعتِكافٍ فی مَسجِدی هذا. هم‌نشینی مرد در كنار همسرش، در نزد خدای تعالی، از اعتكاف در مسجد من، دوست‌داشتنی‌تر است. (ورام، ج2، ص122).

[3]. برگرفته از بهشت خانواده، ج1، ص28.

 

تهیه و تنظیم : کانون فرهنگی تبلیغی امین 
حق نشر محفوظ / با ذکر منبع بلامانع