عوامل انحرافات جنسی برخی متأهلین (3) | ازدواجهای تحميلی
یکی دیگر از عوامل انحرافات جنسی برخی از افراد متأهل، ازدواجهای تحمیلی و اجباری است و حال اینکه بر اساس آموزههای دینی ازدواج میبایست گزینشی و از روی اراده و اختیار و علاقه باشد. چراکه در ازدواجهای تحمیلی و اجباری دستکم یکی از زوجین به همسرش علاقه ندارد و همین بیعلاقگی سبب میشود تا نیاز عاطفی و سپس نیاز جنسی خود و همسرش برآورده نگردد و برآورده نشدن نیاز عاطفی و نیاز جنسی نیز ممکن است میل به انحراف را در وجود هر یک از زوجین تشدید کند و (در صورت ضعف ایمان) آنان را گرفتار انحراف جنسی نماید.
متأسفانه گاهی دیده میشود که در برخی از محیطها و فرهنگها چنین ازدواجهایی صورت میگیرد که باید بهشدت از آن پرهیز کرد و گرنه آسیبهای فراوانی در پی دارد که یکی از آنها، انحرافات جنسی زوجین است.
در روایتی نقل شده که یکی از اصحاب امام صادق (علیه السلام) به حضرت عرض میکند که میخواهم با زنی ازدواج كنم، ولی پدر و مادرم زن دیگری را پیشنهاد میكنند. حضرت فرمود:
تَزَوَّجِ الَّتِی هَوِیتَ وَ دَعِ الَّتِی یهْوَى أَبَوَاك.[1]
با کسی ازدواج كن كه خودت میخواهی و کسی را كه پدر و مادرت میخواهند [ولی مورد پسند تو نیست] رها كن.[2]
البته گزینه ایدهآل برای ازدواج، گزینهای است که هم مورد پسند والدین باشد و هم مورد پسند خود انسان. ولی اگر امر دائر بشود بین گزینة مورد پسند والدین و گزینه مورد پسند خود انسان، بیشک گزینة مورد پسند خود فرد، مقدم است برگزینة مورد پسند والدین؛ و تحمیل و اجبار در ازدواج به هیچ وجه شایسته نمیباشد.
راه چاره
گرچه ازدواج تحمیلی نباید صورت میگرفته ولی حالکه صورت پذیرفته راه چاره نیز دارد و آن این است که فرد مبتلا به ازدواج تحمیلی، نخست به دعا و توسل روی آورد و از درگاه خدای منّان، مهر و محبت و علاقهمندی همسرش را طلب کند؛ چراکه دلها به دست خداست و او قادر است میان زن و شوهر مهر و مودت برانگیزد؛ چنانکه در قرآن کریم فرموده:
«وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً لِتَسْکُنُوا إِلَیها وَ جَعَلَ بَینَکُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فی ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یتَفَکَّرُونَ»[3]
و از نشانههای او اینکه همسرانی از جنس خودتان برای شما آفرید تا در کنار آنان آرامش یابید ، و در میانتان مودّت و رحمت قرار داد در این نشانههایی است برای گروهی که تفکّر میکنند!
ناگفته نماند که زن و شوهر برای ایجاد محبت همسر، حق ندارند به سحرو جادو روی آورند چراکه بر اساسِ روایات اسلامی اینکار مردود و حرام است و گرهای را نمیگشاید بلکه بر بار مشکلات میافزاید.[4]
دوم اینکه همواره ویژگیها و صفات مثبت همسرش را مدنظر آورد و سعی کند از بدیها و صفات منفی همسرش چشمپوشی و گذشت نماید.[5] و پیوسته آیة شریفة «فَعَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَیئًا وَیجْعَلَ اللَّهُ فِیهِ خَیرًا كَثِیرًا»[6] را مدنظر آورد. یعنی چه بسا، شما از چیزی بدتان بیاید، و حال آنکه خداوند در آن خیر بسیار قرار داده است.[7]
سوم اینکه به نیازها و لذتهای عقلی و فطری و انسانی و راز و نیاز با خدا بیشتر توجه کند و نیازهای نباتی و حیوانی خویش را از این طریق والایش و تصعید نموده و همواره برای به دست آوردن عشق و محبت اِلاهی، که ماندگارترین و اصیلترین و لذتبخشترین محبتهاست بکوشد و در این راه، اولیاء اِلاهی را الگوی خود قرار دهد.
بهعنوان نمونه امام جواد (علیه السلام) به ازدواج تحمیلی با اُمُّ الْفَضْل -دختر مأمون- تن داد و نهایتاً به دست او مسموم و به شهادت رسید.[8] ولی وجود مقدس حضرتش همواره از عشق و محبت اِلاهی بهرهمند و سیراب بود و شکی نیست که اگر این عشق و محبت برای کسی حاصل شود بیمهریهای دیگران و حتی همسر انسان، قابل تحمل میگردد.
آری برای نیل به این مقصود شایسته است پیوسته دعای «اِلهِی هَب لِی کَمالَ الانقِطاعِ اِلَیکَ»[9] را زمزمه نماید و مناجات «اِلهی مَنْ ذَا الَّذی ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِک فَرامَ مِنْک بَدَلاً، وَ مَنْ ذَا الَّذی اَنِسَ بِقُرْبِک فَابْتَغی عَنْک حِوَلاً»[10] را آویزة جان و روح خویش قرار دهد و تا جایی که ممکن است به طلاق و جدایی از همسرش نیاندیشد.
[1] . فروع كافی، ج5، ص401، ح1. عَنِ ابْنِ أَبِی یعْفُورٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ إِنِّی أُرِیدُ أَنْ أَتَزَوَّجَ امْرَأَةً وَ إِنَّ أَبَوَی أَرَادَا غَیرَهَا قَالَ تَزَوَّجِ الَّتِی هَوِیتَ وَ دَعِ الَّتِی یهْوَى أَبَوَاك.
[2] . البته گزینه ایدهآل برای ازدواج، گزینهای است که هم مورد پسند والدین باشد و هم مورد پسند خود انسان.
[3] . روم (30) آیه 21.
[4] . برای توضیح بیشتر رجوع کنید به بحث: «پرهیز از سحر و جادو» در صفحه 314 همین کتاب.
[5] . البته درصورتی که همسرش اصرار بر ارتکاب گناه داشته باشد، از طریق افراد تأثیرگذار، در نهی از منکر او بکوشد و به تغییر و اصلاحش امیدوار باشد.
[6] . نساء (4) آیه 19.
[7] . آیت الله جوادی آملی در توضیح خیر میگوید: مؤمن در فکر خیر است؛ نه لذّت حسّی و سود دنیایی. البته این خیر گاهی لذیذ و نافع و گاهی تلخ و زیانبار است؛ اگر نسبت به حسّ و طبیعت بررسی شود، برای ذائقه و نیز از نظر منافع مادّی، لذیذ و سود آور نیست، ولی عقل آن را خیر میداند. از این بالاتر، گاهی برخی از کارها، نه تنها برای ذائقه و حسّ، لذّت و از لحاظ مسائل مادّی، سودی ندارد، بلکه عقل هم در تشخیص خیر بودن او "راجل" و درمانده است؛ امّا وحی که اشراف بر عقل دارد و معلّم آن است و آن را شکوفا و دفینههای آن را آشکار و شکفتهتر میکند، به عقل میفهماند که فلان کار خیر است و آنگاه عقل، خیر بودن آن را میفهمد و میپذیرد و دستور انجام آن را به بدن صادر میکند.
در قرآن کریم آمده است که باید معیار کارها، خیر باشد و لذّت و سود ظاهری نباشد و خیر را هم باید وحی بیان کند: «عَسی أن تکرَهوا شَیئاً وهو خیرٌ لکم وَعسی أن تُحِبّوا شیئاً وهو شَرٌّ لکم» چه بسا شما چیزی را دوست دارید، از این جهت که به ذائقه شما گواراست یا به منافع مادّی شما لطمهای وارد نمیکند، بلکه اثر مثبتی هم نسبت به آن دارد؛ ولی در حقیقت آن چیز به حال شما ضرر دارد و خیر نیست. از این آیه کریمه، معلوم میشود حقیقت ما را همان جان و فطرت تأمین میکند و بدن و منافع بدنی، ابزاری بیش نیست. گاهی انسان "احول" و دوبین است و گاهی هم، چون محقّق و بینا نیست، سراب را آب میپندارد؛ در این صورت بصیری محض لازم است که به انسان بگوید در کجا دوبین و در کجا سرابزده هستی و آبنما را آب تلقّی میکنی. ذات اقدس اِلاه خود را بهعنوان بصیر محض معرفی کرده است: «إنّه بکُلِّ شیءٍ بصیر » (منبع: برگرفته از تفسیرموضوعی قرآن کریم – مبادی اخلاق در قرآن –تالیف: آیت الله جوادی آملی، صفحات 254-255-256-257).
[8] . این ازدواج از موارد بسیار استثنایی ازدواجهای تحمیلی است که البته برای هرکسی روا نیست تن به چنین ازدواجهایی بدهد مگر جایگاه و موقعیت ویژه داشته باشد و ظرفیت چنین اقدامی را در خود ببیند!!
[9] . مفاتیح الجنان، مناجات شعبانیه.
[10] . مفاتیح الجنان، مناجات محبین از مجموع مناجات خمسه عشر. ترجمه: خدایا! کیست که شیرینی محبت تو را چشیده باشد و جز تو آهنگ دیگری را بکند؟! و کیست که به مقام قرب تو انس گرفته باشد و رویگردان از تو باشد؟!
تهیه و تنظیم : کانون فرهنگی تبلیغی امین
حق نشر محفوظ / با ذکر منبع بلامانع