کانون فرهنگی تبلیغی مردمی امین

برخی ادعا می كنند كه در موارد عادی، مدت‌ها در معاشرت با نامحرمان بوده‌اند ليكن هيچ مشكل خاصی پيش نيامده و هيچ انحرافی رخ نداده است!

در پاسخ بايد گفت: ممكن است فردی گرفتاری يا بيماری خاصی داشته باشد كه تحريك نشود و گرنه هر كسی كه سالم باشد و غريزه جنسی داشته باشد سرانجام معاشرت با نامحرمان دست‌كم در فكر و خيال و دل او اثر منفی می گذارد و اين مخالف با اصل قرآنی طهارت قلوب  « اَطْهَرُ لِقُلوبِكُمْ وَ قُلُوبِهِنَّ...[1] » است. وانگهی همان افكار انحرافی ممكن است اندك ‌اندك زمينه‌ساز انحرافات شديدتر شود. به‌علاوه كه نگاه كردن و سخن گفتن غيرضروری مورد تأييد دين نمی باشد و اگر خدای نكرده همراه با لذت باشد، نوعی بی عفتی است و از اقسام انحرافات اخلاقی به‌شمار می آيد.

كارمندی ادعا می كرد كه من در محيط كار به‌اندازه‌ای با زنان سروكار و معاشرت دارم كه گويا اخته شده‌ام و مردانگی خود را از دست داده‌ام و همانند زنان گشته‌ام!

اگر ادعای اين آقا درست باشد! احتمال دارد در زندگی زناشويی خود نيز مشكل داشته باشد و اگر نتواند ميل جنسی همسرش را برآورد ممكن است همسرش به انحرافات اخلاقی گرفتار آيد.1

از اينها كه بگذريم به فرض كه فردی استثنايی و بیمار و یا بسیار پُرمَشغله، در خلوت و معاشرت با نامحرمان تحريك نشود آيا می پسندد كه ديگران نيز با همسر و بستگانش، همين خلوت‌ها و معاشرت‌ها را داشته باشند؟!

اگر جواب مثبت باشد بايد بپذيرد كه بی غيرت است!