کانون فرهنگی تبلیغی مردمی امین

حجاب افزون بر حفاظت از عفت، و ايجاد آرامش و امنيت، بر شادابی و طراوت زنان نيز می افزايد و جمال و زيبايی آنان را پايدارتر مي‌سازد. چنان‌كه اميرمؤمنان† علی (علیه السلام) می فرمايد:

صِيانةُ المَرأةِ اَنْعَمُ لِحالِها وَأدْوَمُ لِجَمالِها.[1]

نگه‌داری زن، حالِ روزِ او را خوشتر، و زيبايی اش­را پايدارتر مي‌كند.

از آنجا كه زنانِ بدحجاب، مبتلا به بيماری خودنمايی هستند، براي جلوه‌كردن و نماياندن، چاره‌ای از آرايش بيش از اندازه و بی رويّه ندارند و همين، سبب فرسودگی چهره آنان می شود. گذشته از اين، بسياری از ناراحتي‌های جسمی و روانی و به‌ويژه افسردگی ای كه پس از هر گناه به سراغشان‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ می آيد، آنان را خيلی زود پژمرده می سازد و جوانی و طراوت آنان را زودتر سپری می كند و پيری زودرس را نصيبشان مي‌گرداند. غافل از اينكه حجاب، و زيبايی عفت و معنويت، افزون بر شكوه و جلال، بر طراوت و جمال آنان نيز مي‌افزايد و آنان را در نزد همسران خود، دلپذيرتر می كند.

قرآن‌كريم، حوريان و زنان ايده‌آل بهشتی را به مرواريد محجوب و پوشيده در صدف تشبيه نموده است:

« وَ حُورٌ عينٌ كَأمثْالِ اللُّؤلُؤِ الْمَكْنُونِ » [2]

حوريان بهشتی، همانند مرواريدِ در صدف، پوشيده و پنهان هستند. [كنايه از اينكه نه‌ دستي به آنان رسيده و نه چشمي بر آنان افتاده است!]

و در آيه‌ای ديگر آنان را به جواهرات اصلی، چون ياقوت و مرجان تشبيه می كند كه جواهرفروشان، آنها را در پوششي مخصوص قرار می دهند تا همچون جواهرات بدلی، به آسانی در دسترس اين و آن، قرار نگيرند و از قدر و ارزش، و اهميت آنها كاسته نگردد:

« فيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إنْسٌ قَبْلهُمْ وَ لا جانٌّ…كَأنَّهُنَّ الْياقوُتُ والْمَرْجانُ » [3]

در آنجا، زنان زيبا و باحيائی هستند كه جز به همسران خود چشم ندوخته ]و جز به ­آنان عشق نمی ورزند[ پيش از آنان، دست هيچ جنّ و انسي به آنها نرسيده ... گويا ياقوت و مرجانند.