کانون فرهنگی تبلیغی مردمی امین

شريف­ترين آفريده پروردگارِ حكيم، انسان است و شرافتش نيز، تنها و تنها به صفات كمال او بستگي دارد كه بايد آنها را با اختيار و تلاش به‌دست آورد و خود را بدان­ها بيارايد.

يكي از صفات كمال ـ كه لازمة شرافت انسان است ـ همان  صفتِ «عفت و پاكدامني» مي‌باشد كه براي پرورش آن، راه­ های گوناگون وجود دارد؛ و بي­ شک پوشش متناسب، يكي از آن راه­ ها است، اگر انسان پوشش كافي نداشته باشد اولاً عفتش حفاظت نمی ­شود که بیان آن گذشت. و ثانیاً عفتش پرورش نمي‌يابد و پرورش نيافتنِ عفّت، برابر با آسيب‌ديدن عزت و كرامت و انسانيّتِ انسان است.

بنابراين اگر بخواهيم عزت و كرامت­‌مان آسيب نبيند، مي‌بايست در عفاف‌پيشگي و مهار شهوت، بكوشيم و با پوششي آراسته و مورد‌پسند دين، آن­را پرورش دهيم. چرا كه عفت، بدون پوشش مورد پسند شريعت، پرورش نمي‌يابد.1 به‌خصوص براي بانوان؛ گو اينكه آفرينندة حكيم، دُرّ و مرواريد عفت را براي آنان بيشتر پسنديده، و درخشندگي شرم و حيا را در وجود آنان افزون‌تر كرده، و به‌ همين ‌جهت، پوششِ ويژه‌اي را براي‌ آنان واجب دانسته؛ همان­گونه كه براي پرورشِ مرواريد، صدف و پوشش ويژه قرار داده است. و این از قبیل همان تأثیر ظاهر است بر باطن. 

پس با اين توضيح، مرواريدِ عفت، در پوششِ صدف­گونه پرورش مي­ يابد.