اگر دو هم‌جنس ـ غير از محارم ـ بدون هيچ ضرورتی در زير يك پتو يا روانداز بخوابند اين رفتار میتواند زمينه تحريك غريزه جنسی آنها را فراهم كند و آنان را منحرف سازد. به همين دليل دين مقدس اسلام آن‌را نمی پسندد و در مواردی خاص نيز براي تنبيه آنان مجازاتی مقرر كرده است.[1]

اميرمؤمنان علی علیه السلام در اين باره مي­فرمايد:

لا يَنامُ الرَّجُلُ مَعَ الرَّجلِ فِي ثَوبٍ وَاحِدٍ فَمَن فَعَلَ ذلك وَجَبَ عَلَيهِ الاَدَب وَ هُوَ التَّعزِير.[2]

در قانون مجازات اسلامي ماده 123 نيز آمده است:

هرگاه دو مرد كه با هم خويشاوندی نسبی نداشته باشند بدون ضرورت در زير يك پوشش به‌طور برهنه قرار گيرند هر دو، تا 99 ضربه شلاق تعزير می شوند.

زنان نيز همانند مردان از اين­كارِ تحريك­زا منع شده ­اند. چنان­كه امام صادقعلی علیه السلام مي­فرمايد:

لَيْسَ لِامْرَأَتَيْنِ أَنْ تَبِيتَا فِي لِحَافٍ وَاحِدٍ إِلَّا أَنْ يَكُونَ بَيْنَهُمَا حَاجِزٌ فَإِنْ فَعَلَتَا نُهِيَتَا عَنْ ذَلِكَ فَإِنْ وُجِدَتَا مَعَ النَّهْيِ جُلِدَتْ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا حَدّاً حَدّاً فَإِنْ وُجِدَتَا أَيْضاً فِي لِحَافٍ جُلِدَتَا فَإِنْ وُجِدَتَا الثَّالِثَةَ قُتِلَتَا.[3]

جايز نيست كه دو زن، [به­ صورت برهنه] در زير يك روانداز بخوابند، مگر آن­كه بين آن دو، مانعی از اتصالِ بدن آنها به يكديگر باشد. پس اگر چنين كار زشتی انجام دادند، از آن نهی می­ شوند و در صورتی كه بعد از نهی، باز تكرار كردند، حدّ می­ خورند، و در صورتي كه باز هم پس از حد خوردن، تكرار كردند، كشته می ­شوند.

در قانون مجازات اسلامی ماده 134 نيز آمده است:

هرگاه دو زن كه با هم خويشاوندی نسبی نداشته باشند، بدون ضرورت، برهنه زير يك پوشش قرارگيرند به‌كمتر از صد تازيانه تعزير می شوند.

اين موضوع به‌اندازه‌ای اهميت دارد كه حتی كودكان 6 سال به بالا نيز نبايد در يك رختخواب بخوابند.[4] و در برخی از احاديث حداكثر سن ده سال ذكر شده است. چنان­كه رسول گرامی اسلام فرموده است:

الصَّبِيُّ وَ الصَّبِيّ، وَ الصَّبِيُّ وَ الصَّبِيَّة، وَ الصَّبِيَّةُ وَ الصَّبِيَّة، يُفرَقُ بَينَهُم فِي­ المَضَاجِع لِعَشر سِنِين.[5]

رختخواب كودكان در ده سالگی مجزا گردد.



[1] - ر.ك: وسايل‌الشيعه، ج20، ص 341، باب 22 و ص 348، باب25. مراد از موارد خاص كه تعزير و تنبيه را در پي دارد برهنه بودن است.

[2]ـ ر.ك: وسائل الشيعه،‌كتاب النكاح، ابواب نكاح المحرّم، ب 22، ح 4.

[3] ـ كافي، ج7، ص202. وسائل الشيعه، ج18، ص426، ح1.

[4] - همان، ج21، ص 461، ح13.

[5] ـ وسائل الشيعه، ج20، ص231، باب128، ح1.

 

تهیه و تنظیم : کانون فرهنگی تبلیغی امین

حق نشر محفوظ / با ذکر منبع بلامانع